دلم گرفته ، از همه چيز از همه كس ، از همه اين آدمايي كه دور و برم دارن پرسه مي زنن !

دلم گرفته از تو ، از خودم ، از همه ي اونايي كه يه روز با كلي كلك و اشوه ميان دلت رو بر

ميدارن مي برن و بعد از چند ماه ، موقعي كه تازه داري بهش عادت ميكني يه روز مياد و  

يه پاكت ميده دستت و ميگه اين مال توئه و مي ره ...

مي ره و ديگه حتي پشت سرش رو هم نگاه نمي كنه ، اما تو همونجوري وايميستي

و رفتنش رو تماشا مي كني و وقتي كه كاملا از جلوي چشمان گريون محو شد تازه متوجه

مي شي كه يه چيزي داره توي دستت سنگيني مي كنه ، اونوقته كه تازه به خود مياي و

ميبيني هنوز پاكت توي دستته ، براي همين اولش براي باز كردن پاكت كمي دست دست

مي كني و با خودت مي گي نكنه يه نامه باشه كه توش نوشته : « ما به آخر خط رسيديم ،

ديگه خسته شدم » يا ميگي نكنه توي پاكت عكسايي كه با هم گرفتيم و حالا كه ديگه همه

چيز تموم شده برام پس آورده و هزار جور فكر ديگه كه توي ذهنت مياد كه مدت عمر هر كدوم

چند ثانيه بيشتر نيست چونكه تو به هيچ وجه نمي توني اين فكرا رو باور كني چون تو به

عشقي كه بينتون بوده ايمان داري ، براي همين تموم اين فكرا رو از خودت دور مي كني و يه

بسم الله ميگي و پاكت رو باز ميكني ...

بعد از اينكه پاكت رو باز كردي ديگه هيچ چيز متوجه نمي شي و همون جايي كه ايستاده بودي

ميشيني و ميزني زير گريه و اشكات بي اراده مثل اسكي سواراني ماهر از روي صورتت

مي افتن پايين و دستات يخ ميكنن و رنگت ميپره ...

حالا ديگه هر كي از كنارت رد ميشه بهت ميگه خانوم حالتون خوبه ؟ ميتونم كمكتون كنم ؟

اما تو جوابي نداري كه بدي ، چون هنوزم باورت نميشه اوني كه توي پاكته همون دل پاك و

صاف توئه كه يه روزي با تمام عشق و اميدي كه توي سراسر وجودت بوده دادي به يه نفري

كه به اندازه تموم دنيا دوستش داشتي ...

بعد كلي گريه و غصه خوردن با خودت فكر ميكني آخه دل من كه يه دل سالم بود اما اين دلي

كه توي پاكته يه دل شكسته و خرد شدس ...

خلاصه ديگه هيچ چيز توي اين دنيا برات مهم نيست و ديگه به هيچ چيز و هيچ كس اهميت

نميدي و بدون اينكه حواست باشه كجايي ، بلند داد ميزني :

خدايا ! مگه من چه گناهي كرده بودم ي كه عشقم ، تمام اميدم

اينجوري زد دلمو شكوند و

رفت .